مرحوم میرزا اسماعیل دولابی می فرمود: پیامبر خدا(ص) فرمود: بخوانید خدا را. یعنی دعا کنید. از خدا درخواست کنید، با خدا حرف بزنید. اُدعُو الله خدا را دعوت کنید، خدا ما را دعوت کرده، ما هم خدا را دعوت کنیم وَ اَنتُم مُوقِنُون بِالاجابَهِ شما مومن هستید و ایمان دارید به اجابت خدا. یعنی خدا هم قبول کرده و به شما اجازه داده است که دعا کنید. از او بخواهید، دعوتش کنید وَ اَنتُم مُوقِنُونَ بالاجابَهِ، دعایتان اجابت شده است که دعا میکنید. یعنی اجابت قبل از دعاست. یک وقت نگویید هرچه دعا می کنیم مستجاب نمیشود. اگر خدا نمیخواست شما نمیتوانستید دعا کنید. وقتی با حال دعا با خدا حرف میزنیم، این را خدا خواسته که نصیب ما شده است. اُدعُو الله و اَنتُم مُوقنونَ بالاجابهِ(مستدرک الوسائل جلد 5 صفحهی 191) یعنی مومن به اجابت هستید. قلب شما متوجه او شده است. بیجهت دستها را بالا نگرفتهایف خودش اول اجابت کرده است، بعد ما دعا کردیم. از آن طرفش را هم میگوید: اِعلَمُوا، باخبر باشید، اَنَّ اللهَ لایَستَجیُب دُعاء مِن قلبهِ غافل. (مدرک قبلی) دلی که غافل باشد دعایش مستجاب نمیشود، کلام را به خدا نمیرساند. خی

واقعيت - خوبي - زيبايي در اين دنياجز اين سه هيچ چيز ديگر به جستجو نمي ارزد . نخستين با انديشيدن وعلم دومين با اخلاق ومذهب وسومين با هنر به دست مي ايد "عشق"ميتواند تو را از اين هر سه محروم كند ونيز ميتواند تورا از زندان تنگ زيستن به اين هر سه دنياي بزرگ "پنجره ه اي بگشايد شايد هم دري ومن نخستينش را تجربه كرده ام و اين است كه آن را"دوست داشتن"نام كرده ام. (دكتر علي شريعتي)

خداوندا تولیلی من چو مجنون شکستی ظرف من همچین وهمچون چه کردی با دلم ای نازنین یار که خواهد دل تو را در خواب وبیدار خداوندا نگاهی بر دل انداز تو میدانی چه باشد در دلم راز چه گویم از توای جانا چه گویم تو زیبایی تو شهلایی تو ماهی به چشمان ترم بنما نگاهی ببخشا دلبرم خود نیک دانم گنه کارم پریشان شرمسارم ولی بر مهر تو امیدوارم اگر با من نبودش هیچ میلی چرا ظرف مرا بشکست لیلی

گلی را که دیروز به دیدار من هدیه آوردی ای دوست به دور از رخ نازنین تو امروز پژمرد همه لطف وزیباییش را که حسرت به روی تو می خورد که هوش از سرما به تاراج میبرد گرمای شب برد صفای تو اما گلی پایدار است بهشتی همیشه بهار است گل مهر تو در دل وجان گل بی خزان است گلی که تا من زنده ام ماندگار است

در نزدیکی ده ملا مکان مرتفعی بود که شبها باد می آمد و فوق العاده سرد میشد.دوستان ملا گفتند: ملا اگر بتوانی یک شب تا صبح بدون آنکه از آتشی استفاده کنی در آن تپه بمانی ,ما یک سور به تو می دهیم و گرنه توباید یک مهمانی مفصل به همه ما بدهی. ملا قبول کرد,شب در آنجا رفت وتا صبح به خود پیچید و سرما را تحمل کرد و صبح که آمد گفت: من برنده شدم و باید به من سور دهید.گفتند: ملا از هیچ آتشی استفاده نکردی؟ ملا گفت: نه ,فقط در یکی از دهات اطراف یک پنجره روشن بود و معلوم بود شمعی در آنجا روشن است. دوستان گفتند:همان آتش تورا گرم کرده و بنابراین شرط را باختی و باید مهمانی بدهی

از این گفتن خدایا شرم دارم وزآن حضرت به غایت شرمسارم زفیض خود دلم پرنور گردان زبانم را زباطل دور گردان ضمیرم را زمعنی بهره ور کن خیال فاسداز طبعم به در کن مرا توفیق نیکو بندگی ده دلم را زنده دار وبندگی ده زخودرایی تبه شدکار مارا خداوندا به خود مگذار مارا

ماهى به آب گفتا ، من عاشق تو هستماز لذت حضورت ، مى را نخورده مستمآیا تو میپذیرى ، عشق خدائیم را ؟تا این که بر نتابى ، دیگر جدائیم را؟آب روان به ماهى ، گفتا که باشد امالطفا بده مجالى ، تا صبح روز فرداباید که خلوتى با ، افکار خود نمایماینجا بمان که فردا ، با پاسخت بیایمماهی قبول کرد و ، آب روان گذر کردتنها براى یک شب ، از پیش او سفر کردوقتى که آمدش باز ، تا این که گوید آرىیک حجله دید و عکسى ، بر آن به یادگارىخود را ز پیش ماهى ، دیشب که برده بودشآن شاه ماهى عشق ، بى آب مرده بودشنالید و یادش افتاد ، از ماهى آن صداییوقتى که گفت با عشق ، میمیرم از جدایىای کاش آب می

یکی ازعلمای ربانی نقل می کرد:درایام طلبگی دوستی داشتم که ساعتی داشت وبسیارآن رادوست می داشت ،همواره دریادآن بودکه گم نشودو آسیبی به آن نرسد،اوبیمارشدوبراثربیماری آنچنان حالش بدشدکه حالت احتضاروجان دادن پیداکرد، دراین میان یکی ازعلماءدرآنجا حاضربودواوراتلقین می دادومی گفت :بگولااله الاالله اودرجواب می گفت : نشکن نمی گویم :ماتعجب کردیم که چرابه جای ذکرخدا،می گوید:نشکن نمی گویم ، همچنان این معمابرای مابدون حل ماند،تااینکه حال آن دوست بیمارم اندکی خوب شدومن ازاوپرسیدم ،این چه حالی بودکه پیداکردی ،مامی گفتیم بگولا اله الاالله ،تودرجواب می گفتی :

غمت در نهان خانه ی دل نشیندبنازی که لیلی به محمل نشیندبه دنبال محمل سبک پر قدم زنمبادا غباری به محمل نشیندمرنجان دلم راکه این مرغ وحشیز بامی که برخاست مشکل نشیندبنازم به بزم محبت که آنجا گدایی به شاهی مقابل نشیندبه پا یت خلد خارآسان برارمچه سازم به خاری که بر دل نشیندبه دنبال محمل چنان زار گریمکه از گریه ام ناقه در گل نشیند خوشا کاروانی که شب راه طی کرددم صبح اول به منزل نشیندنوایی نوایی نوایی نواییهمه با وفایند تو گل بی وفاییالهی بر افتد نشان جدایی جوانی بگذرد تو قدرش ندانی